Emissiecoëfficiënt

Warmteoverdracht kan plaatsvinden door geleiding, convectie en straling, waarbij thermische straling de energieoverdracht is in de vorm van elektromagnetische golven. Elk materiaal met een temperatuur boven het absolute nulpunt zendt warmtestraling uit, waarbij warmere objecten meer straling afgeven dan koudere. De emissiecoëfficiënt kwantificeert dit vermogen en is de verhouding tussen de straling die een oppervlak uitzendt en de straling van een ideaal zwart lichaam bij dezelfde temperatuur. Een waarde van 1 staat voor een perfecte straler (zwarte straler), terwijl een waarde van 0 betekent dat er geen warmte wordt uitgestraald.

In de bouw speelt de emissiecoëfficiënt een belangrijke rol bij het beperken van warmteverlies door straling en het verbeteren van de thermische isolatie. Materialen met een lage emissiecoëfficiënt, zoals glimmend aluminium (ongeveer 0,1), stralen weinig warmte uit en reflecteren juist goed warmtestraling. Deze worden vaak gebruikt in spouwmuren, ramen of onder vloeren om warmteverlies te minimaliseren. Omgekeerd hebben de meeste gangbare bouwmaterialen zoals baksteen, beton en hout een hoge emissiecoëfficiënt (ongeveer 0,9), wat betekent dat ze relatief gemakkelijk warmte uitstralen. Bij thermografie voor bouwinspecties is de juiste instelling van de emissiecoëfficiënt op de warmtebeeldcamera essentieel voor nauwkeurige temperatuurmetingen, waarbij niet-metalen bouwmaterialen vaak een emissiecoëfficiënt van ongeveer 0,8 tot 0,95 hebben voor infraroodstraling.