Emissiviteit

Alle oppervlakken zenden infrarode straling uit, waarvan de hoeveelheid afhankelijk is van de temperatuur en het emissievermogen van het materiaal. Kwantitatief is emissiviteit de verhouding van de thermische straling van een oppervlak tot die van een perfect zwart lichaam op dezelfde temperatuur. Deze verhouding varieert tussen 0 en 1, waarbij een perfect zwart lichaam een emissiviteit van 1 heeft en een perfecte reflector een waarde van 0. Materialen met een lage emissiviteit reflecteren veel warmte, terwijl materialen met een hoge emissiviteit veel warmte absorberen en uitstralen.

In de bouw is emissiviteit van groot belang, met name voor thermische isolatie en temperatuurmetingen. Om warmteverlies of -winst te beperken, wordt geprobeerd de emissiviteit van materialen te verlagen, bijvoorbeeld bij isolerende ramen of reflecterende isolatie. Bouwmaterialen zoals baksteen hebben vaak een hoge emissiviteit, typisch tussen 0,90 en 1.0. De emissiviteit van een oppervlak wordt beïnvloed door het type materiaal, de oppervlaktetoestand (gladheid, kleur) en de temperatuur. Bij infrarood temperatuurmetingen, zoals met een warmtebeeldcamera, is het cruciaal om de emissiviteit van het te meten oppervlak te kennen en deze correct in te stellen op het meetinstrument voor nauwkeurige resultaten. Een te hoog ingestelde emissiviteit kan leiden tot een te hoge temperatuurweergave, terwijl een te lage instelling juist te lage temperaturen toont. Materialen met een glanzend, reflecterend oppervlak, zoals veel metalen, hebben een lage emissiviteit, wat hun temperatuurmeting met infraroodtechnieken complexer maakt.