Intercolumnium

De term Intercolumnium, afgeleid van het Latijnse 'inter' (tussen) en 'columna' (kolom), beschrijft de onderlinge afstand tussen kolommen in klassieke bouwkunst. Deze afstand is van cruciaal belang voor de esthetiek en constructieve integriteit van een gebouw. De Romeinse architect Vitruvius beschreef in de 1e eeuw v.Chr. een systeem van vijf verhoudingen voor het intercolumnium, uitgedrukt als een veelvoud van de diameter van de kolom aan de basis. Hij waarschuwde dat te grote afstanden tussen kolommen (meer dan drie kolomdiameters) tot constructieve problemen konden leiden, met name het breken van stenen architraven.

Vitruvius onderscheidde vijf standaard systemen voor intercolumnium, gebaseerd op de verhouding tot de onderste kolomdiameter (D): * Pyknostylos (dichtsäulig): De afstand bedraagt anderhalve kolomdiameter (1,5 D). * Systylos (gedeid): De afstand bedraagt twee kolomdiameters (2 D). * Eustylos (schönsäulig): Met twee en een kwart kolomdiameters (2,25 D) werd dit door Vitruvius beschouwd als de meest harmonieuze en ideale verhouding. * Diastylos (weitsäulig): Hierbij is de afstand drie kolomdiameters (3 D). * Araeostylos (lichtsäulig): Dit systeem kenmerkt zich door een afstand van vier of meer kolomdiameters (4+ D), wat volgens Vitruvius het gebruik van een houten architraaf in plaats van een stenen noodzakelijk maakte vanwege de grotere overspanning.