Krijtstreepmethode

Deze methode wordt toegepast wanneer een ruimte in werkelijkheid niet volledig voldoet aan de gestelde eisen, bijvoorbeeld voor minimale daglichttoetreding of luchtverversingscapaciteit per vierkante meter. Door een deel van de ruimte met een arcering of stippellijn op de plattegronden aan te duiden, telt dit fictief verkleinde oppervlak niet mee voor de berekeningen van deze eisen. Het stelt ontwerpers in staat om meer flexibiliteit te hebben in het ontwerp en de indeling van ruimtes, vooral wanneer aanpassingen aan het gebouw zelf niet mogelijk of wenselijk zijn. Hoewel de methode een oplossing kan bieden om aan de wettelijke voorschriften te voldoen, kan het de feitelijke kwaliteit van de woonruimte verminderen doordat er in werkelijkheid minder daglicht of ventilatie aanwezig is dan de 'fictieve' oppervlakte suggereert. Daarom wordt aangeraden de methode beperkt toe te passen en kopers hierover transparant te informeren, aangezien een koper het anders als opleverpunt kan aanmerken.

De Krijtstreepmethode wordt primair ingezet om te voldoen aan de eisen rondom daglichttoetreding en ventilatie, zoals vastgelegd in artikelen van het BBL (voorheen Bouwbesluit). Een belangrijke beperking is artikel 4.163 van het BBL, dat vereist dat minimaal 55% van het gebruiksoppervlak een verblijfsgebied moet zijn, ook ná toepassing van de krijtstreepmethode. Daarnaast is het van cruciaal belang dat het toepassen van de krijtstreepmethode duidelijk wordt gecommuniceerd aan de koper, bijvoorbeeld door middel van arceringen op verkooptekeningen. Dit voorkomt teleurstelling of discussie achteraf over de feitelijke gebruikskwaliteit van de ruimte. Hoewel de methode legaal is, wordt geadviseerd deze alleen te gebruiken als laatste redmiddel en waar mogelijk uit te gaan van een ontwerp dat zonder dergelijke fictieve aanpassingen aan alle eisen voldoet, om de kwaliteit van het bouwwerk te waarborgen.