Zuilschacht

De zuilschacht vormt het dragende element van een zuil in de bouwkunde en is verantwoordelijk voor de overdracht van verticale krachten. Het ontwerp en de uitvoering van de schacht dragen bij aan zowel de constructieve functie als de esthetische uitstraling van de zuil. De hoogte van de zuil wordt grotendeels bepaald door de lengte van de schacht. Klassieke zuilschachten kunnen variëren van gladde oppervlakken tot exemplaren voorzien van verticale groeven, bekend als cannelures. Deze cannelures kunnen recht omhoog lopen of, in sommige gevallen, golvend zijn. Historisch gezien werd de zuilschacht vaak opgebouwd uit gestapelde stenen segmenten, genaamd trommels, of als één geheel uit één stuk steen vervaardigd, bekend als een monoliet. Bij oudere klassieke zuilen, zoals die van de Dorische orde, kan de schacht een lichte bolling vertonen, de zogenaamde entasis, om een optische illusie van inzinking te voorkomen en de zuil slanker te doen lijken. De overgang van de schacht naar het kapiteel kan worden gemarkeerd door een astragaal.