Bouw Woordenboek

De constructieopbouw beschrijft de manier waarop een bouwwerk is samengesteld, inclusief de dragende elementen en hun onderlinge verbindingen, om stabiliteit en stevigheid te waarborgen.

De overspanning, ook wel spanwijdte genoemd, is de afstand die een constructiedeel overbrugt tussen twee steunpunten.

Het constructieskelet, ook wel skelet of draagconstructie genoemd, is het dragende deel van een bouwwerk dat alle verticale en horizontale belastingen overbrengt naar de fundering.

Constructietekeningen zijn gedetailleerde technische tekeningen die de draagstructuren van een bouwkundig object weergeven, inclusief afmetingen, materialen en verbindingen.

Constructieve analyse is het proces van het berekenen van de effecten van belastingen en interne krachten op een constructie, gebouw of object om de stabiliteit, sterkte en stijfheid te bepalen.

Constructieve balken zijn horizontale of schuine bouwdelen die als drager dienen en belastingen overbrengen naar andere dragende elementen, zoals muren of kolommen.

Constructieve belasting omvat alle krachten, spanningen of momenten die inwerken op een object, constructie-element of een gehele constructie in de bouwkunde en civiele techniek.

Een constructieve berekening, ook wel statische berekening genoemd, is een analyse van de dragende delen van een bouwwerk om de veiligheid, stabiliteit en stijfheid ervan te waarborgen onder verschillende belastingen.

Constructieve betrouwbaarheid is de mate waarin een bouwconstructie tijdens de gehele levensduur voldoet aan de eisen voor sterkte, stabiliteit en duurzaamheid om bezwijken te voorkomen.

Een constructieve doorsnede toont de interne structuur van een bouwelement of gebouw door middel van een denkbeeldige snede, essentieel voor het inzichtelijk maken van opbouw, materialen en afmetingen.

Onder constructieve elementen worden onderdelen van een bouwwerk verstaan die essentieel zijn voor de stevigheid, stijfheid en stabiliteit ervan.

Een constructieve frame is een dragende structuur, veelal toegepast in skeletbouw, die bestaat uit verticale (stijlen/kolommen) en horizontale elementen (liggers/regels) die samenwerken om belastingen af te dragen naar de fundering.