Bouw Woordenboek

Mechanisch verbindingselement dat buizen of assen fixeert door middel van radiale druk en wrijving, wat resulteert in een trekvaste en veelal lekdichte verbinding zonder gebruik van hitte.

Een klemverbinding is een type verbinding waarbij twee of meer objecten aan elkaar worden bevestigd door middel van druk- of klemkracht, vaak met behulp van een klemsysteem of beugels, zonder de verbonden materialen permanent te wijzigen.

Een klinknagel is een metalen bevestigingsmiddel met een kop aan het ene uiteinde en een cilindrisch lichaam, de schacht, dat wordt gebruikt om twee of meer materialen permanent met elkaar te verbinden door het uiteinde van de schacht (de staart) te vervormen.

Een klinknagelverbinding is een permanente bevestiging tussen materialen, meestal metaal, waarbij een klinknagel door voorgeboorde gaten wordt geplaatst en door vervorming aan één of beide zijden de delen met elkaar verbindt.

Een klinkverbinding is een permanente verbinding tussen onderdelen, vaak van metaal, die tot stand komt door middel van klinknagels die door voorgeboorde gaten worden aangebracht en vervolgens worden vervormd.

Een klokgewelf is een constructie die, met name in de scheepsbouw, gebruikt werd voor een kookherft met een verhoogd middendeel.

Op basis van de beschikbare bronnen kan geen eenduidige, verifieerbare bouwkundige definitie van 'Klokkenhuis' in de context van een traptoren worden vastgesteld.

Een klokkenstoel is een specifieke constructieve stellage, doorgaans vervaardigd uit eikenhout of staal, waarin luidklokken zijn opgehangen om dynamische krachten tijdens het luiden gecontroleerd op te vangen.

Een kloostergewelf is een type gewelf dat bestaat uit vier of meer gebogen vlakken die rusten op de muren en samenkomen in één punt aan de bovenzijde.

Een kluwenzuil is een zuil die bestaat uit meerdere, in elkaar gedraaide of verstrengelde delen.

Op basis van de beschikbare bronnen kon geen eenduidige en verifieerbare bouwkundige definitie van 'knek' worden gevonden.

Een kniebalk is een horizontaal constructie-element dat fungeert als bovenregel van een knieschot om de sporen of spanten van een kapconstructie te ondersteunen en spatkrachten te beperken.