Bouw Woordenboek

Redundantie in de bouw en techniek betekent dat er meer onderdelen of capaciteit aanwezig is dan minimaal nodig is voor de basisfunctionaliteit van een systeem of constructie.

Een referentielijn is een lijn die dient als basis voor het uitlijnen en positioneren van bouwelementen en constructies tijdens het bouwproces.

Een referentievlak in de bouwkunde is een vastgesteld niveau of een denkbeeldig vlak dat dient als uitgangspunt voor hoogtemetingen en maatvoering binnen een bouwproject.

Een regel is een recht, langwerpig en smal bouwgereedschap dat wordt gebruikt om te controleren of een oppervlak vlak of recht is.

Regels zijn horizontale of verticale houten (of soms metalen) elementen die in een constructie worden gebruikt om andere delen, zoals stijlen of plaatmateriaal, met elkaar te verbinden en te ondersteunen.

Regionale constructie maakt gebruik van bouwmethoden, materialen en tradities die kenmerkend zijn voor een specifieke streek of regio.

In de bouwkunde en sterkteleer verwijst 'rek' naar de vervorming van een materiaal per eenheid van lengte als gevolg van een uitwendige belasting, zoals trek- of drukkracht.

Een bouwmethode waarbij gestandaardiseerde elementen, componenten of processen herhaaldelijk worden toegepast om efficiëntie, snelheid en kostenbesparing te realiseren, vaak door middel van prefabricage en assemblage.

Het vermogen van een constructief element of een compleet bouwwerk om externe en interne krachten te weerstaan zonder dat er structurele schade of instabiliteit optreedt.

Resonantie is het verschijnsel waarbij een systeem, dat vatbaar is voor eigen trillingen, heftig meetrilt onder invloed van een externe trilling met vrijwel dezelfde frequentie als de eigenfrequentie van het systeem.

De resultante-methode is een techniek uit de mechanica en statica waarbij meerdere krachten die op een voorwerp of constructie werken, worden samengevoegd tot één vervangende kracht, de resultante, met hetzelfde effect.

Revival architectuur, ook wel neostijlen genoemd, is een bouwstijl die kenmerken en elementen uit vroegere architecturale perioden hergebruikt of imiteert.