Bouw Woordenboek

Schuine dakvlakken zijn de hellende onderdelen van een dakconstructie die onder een bepaalde hellingshoek staan ten opzichte van de horizontaal, primair bedoeld voor de afvoer van hemelwater.

Een schuine drager is een constructie-element dat onder een hoek is geplaatst en wordt gebruikt om belastingen over te brengen, zoals bij dakconstructies of ter versteviging.

Schuine elementen zijn bouwcomponenten die onder een hoek ten opzichte van een horizontale of verticale lijn worden geplaatst om structurele ondersteuning, stabiliteit of specifieke functionaliteit te bieden, zoals bij daken, schoren of schuine muren.

Een schuine hoek is in de bouwkunde een hoek die afwijkt van 0, 90 of 180 graden.

Een schuine hoekverbinding is een verbinding tussen twee of meer delen die onder een niet-rechte hoek samenkomen, vaak gebruikt in houtconstructies om stabiliteit te bieden.

Een constructieve verbinding tussen twee houten delen waarbij de raakvlakken onder een schuine hoek zijn bewerkt om elementen in elkaars verlengde te koppelen of krachten over te dragen.

Een schuine las is een lasverbinding waarbij twee delen, vaak balken, in de lengte met elkaar worden verbonden door schuine vlakken aan elkaar te bevestigen.

Een ligger is een constructie-element dat wordt gebruikt om belastingen over te brengen. Een schuine ligger is een ligger die onder een hoek is geplaatst en deel kan uitmaken van samengestelde constructies zoals daken en bruggen, of een samengestelde doorsnede hebben met schuine elementen.

Schuine raamkozijnen zijn kozijnen die onder een hellingshoek geplaatst worden, vaak in een dakvlak of in een gevel met een bijzondere vorm.

Een schuine stijlverbinding is een verbindingstechniek waarbij houten onderdelen onder een hoek anders dan 90 graden met elkaar worden verbonden om stabiliteit te bieden in niet-haakse constructies.

Een schuine strek is een metselverband waarbij bakstenen onder een bepaalde hoek, hellend op hun smalle zijde (strek), worden aangebracht.

Een schuine stut, ook wel schoor genoemd, is een schuin geplaatst bouwkundig element dat dient ter ondersteuning of versteviging van een constructie.