Bouw Woordenboek

Een bouwwijze voor gevel- of wandbekleding waarbij horizontale stroken materiaal, zoals planken, dakpansgewijs over elkaar worden aangebracht om een waterwerende laag te vormen.

Houtbewerking waarbij het oppervlak machinaal is gladgestreken en een zijde is voorzien van een groef (de ploeg). Dit vormt de basis voor een sluitende messing-en-groefverbinding bij aftimmerwerk.

Een bouwmethode waarbij de constructie van een gebouw of werk zodanig is uitgevoerd dat er tijdens de bouw geen open verbinding is met de omgeving, zoals bij een gesloten bouwkuip of tunnelbouw.

Een gesloten bouwsysteem is een bouwmethode waarbij de gebruikte componenten en materialen specifiek voor dat systeem zijn ontworpen en onderling compatibel zijn.

Gestandaardiseerd bouwen is een bouwmethode die gebruikmaakt van vaste normen, uniforme maten, materialen en processen om efficiëntie, kwaliteit en reproduceerbaarheid in het bouwproces te bevorderen.

Een gevelbalk is een horizontaal, dragend constructie-element in of aan een gevel, vaak gebruikt om belastingen van hoger gelegen geveldelen, vloeren of daken op te vangen en over te dragen naar de constructie.

Gevelbeglazing omvat het gebruik van glazen panelen als buitenafwerking van een gebouw, bedoeld om natuurlijk licht binnen te laten en het gebouw te beschermen tegen weersinvloeden.

Het thermisch na-isoleren van een bestaande buitenmuur aan de binnenzijde van de gebouwschil, meestal door middel van een voorzetwand of direct verlijmde panelen.

Thermische isolatielaag die in de ruimte tussen het binnen- en buitenspouwblad van een muurconstructie wordt geplaatst ter beperking van energietransmissie.

Een gevelopening is een geplande onderbreking in de gevel van een gebouw, primair bedoeld voor het toelaten van daglicht, ventilatie en het bieden van toegang of uitzicht.

Gevelopeningen zijn strategisch geplaatste openingen in de gevel van een gebouw, zoals ramen, deuren, luiken en glazen wanden, bedoeld om daglicht, ventilatie en toegang te verschaffen.

Constructieve uitkraging van een gebouwonderdeel, zoals een dakvlak of verdiepingsvloer, die buiten het verticale vlak van de gevel uitsteekt.