Bouw Woordenboek

Historische funderingen zijn funderingssystemen die in het verleden werden toegepast bij gebouwen en constructies en die verschillen van moderne technieken.

Een hoeve is een boerderij of hofstede, soms specifiek gericht op landbouw of veeteelt, bestaande uit een woonhuis en vaak meerdere bijgebouwen rondom een erf.

De hoofdfundering is het essentiële deel van een gebouw of constructie dat de permanente en veranderlijke belastingen overdraagt op de draagkrachtige ondergrond.

De hoogte in de bouwkunde is de verticale afstand tussen twee punten, waarbij het referentiepunt kan variëren, zoals het maaiveld, de bovenkant van de afgewerkte beganegrondvloer (peil) of een ander vastgesteld niveau, tot het hoogste punt van een bouwwerk of een specifiek bouwonderdeel.

Hoogtemeting is het bepalen van hoogteverschillen of de verticale positie van punten ten opzichte van een vast referentiepunt, zoals het Normaal Amsterdams Peil (NAP) of het lokaal afgewerkte maaiveld.

Hoogtepeiling is het bepalen van de hoogte van een punt ten opzichte van een referentievlak, zoals het Normaal Amsterdams Peil (NAP).

Het hoogteverschil is het verticale afstandsverschil tussen twee punten, gemeten in meters of centimeters.

Een fundering waarbij de dragende delen bestaan uit houten palen die in de grond worden geheid om het gewicht van de constructie over te brengen naar dieper gelegen draagkrachtige grondlagen.

Houten funderingspalen zijn heipalen gemaakt van hout die worden gebruikt om de belasting van een bouwwerk over te brengen naar dieper gelegen, draagkrachtige grondlagen.

Een houten paal is een langwerpig constructie-element van hout dat voor diverse doeleinden wordt toegepast, waaronder funderingen in zachte grond en grondkeringen.

Een hybride fundering, ook wel gemengde fundering genoemd, combineert verschillende funderingstechnieken om een bouwwerk te ondersteunen, zoals een combinatie van fundering op staal en paalfundering.

Hydraulisch breken, ook bekend als 'fracking' of 'hydraulic fracturing', is een techniek waarbij onder hoge druk een vloeistofmengsel in een boorgat wordt geïnjecteerd om scheuren te creëren in ondergrondse gesteentelagen.