Bouw Woordenboek

In de bouwkunde is een steen een compact en hard materiaal dat wordt gebruikt voor het bouwen van constructies, zoals muren en funderingen.

De afmetingen van een steen, zoals baksteen of natuursteen, inclusief lengte, breedte en hoogte, die de maatvoering en het metselwerk bepalen.

Steengruis is gebroken steenachtig materiaal dat vrijkomt bij bouw- en sloopwerkzaamheden of de verwerking van steen.

Steenimpregneren is een methode waarbij een vloeistof in een poreus materiaal, zoals steen, dringt om het waterdicht, waterafstotend, schimmelwerend of vuilwerend te maken.

Steenkalk is kalk die wordt gewonnen uit kalkgesteenten zoals marmer, mergel of muschelkalkstein, door deze te branden en vervolgens te blussen.

Steenkool is een fossiele brandstof gevormd uit plantenresten onder hoge druk en temperatuur, voornamelijk bestaande uit koolstof, en wordt gebruikt als brandstof.

Steenkoolpek is een donkerbruin tot zwart, viskeus residu dat ontstaat bij de destillatie of hittebehandeling van steenkoolteer, een bijproduct van de productie van cokes uit steenkool.

Steenkoolstroom kan verwijzen naar een steenkoollaag in de ondergrond of naar elektriciteit opgewekt door de verbranding van steenkool.

Een steenkorf, ook wel schanskorf genoemd, is een constructie van metalen gaaswerk, gevuld met los materiaal zoals stenen, keien, breukstenen of glasbrokken.

Steenmeel is een fijn verdeeld materiaal, overwegend kleiner dan 63 µm, dat wordt verkregen door het mechanisch bewerken van steenachtige materialen van kunstmatige of natuurlijke oorsprong.

Een steenoven is een thermisch geïsoleerde ruimte waarin bakstenen en andere keramische producten worden gebakken door klei te verhitten tot hoge temperaturen, waardoor deze hard en duurzaam worden.

Steenpuin bestaat uit gebroken of vergruisd steenachtig materiaal dat vrijkomt bij bouw-, renovatie- of sloopwerkzaamheden.