Bouw Woordenboek

Stijlperiode in de architectuur en toegepaste kunst (ca. 1890-1910) die wordt gekenmerkt door het gebruik van asymmetrische, organische lijnen en een integrale benadering van constructie en decoratie.

Een Engelse kunst- en architectuurstroming die ontstond rond 1850-1870 als reactie op de industrialisatie, met nadruk op ambacht, functionaliteit, en inspiratie uit de natuur en middeleeuwse kunst.

Asymmetrie is het ontbreken van een spiegelbeeldige verhouding tussen de verschillende delen van een bouwkundig ontwerp ten opzichte van een centrale as of vlak. Het betreft een bewuste compositie waarbij vormen, massa's of elementen ongelijk verdeeld zijn om een dynamisch evenwicht te creëren.

Een woning waarin een woonfunctie en een werkruimte voor creatieve doeleinden, zoals een atelier, bouwkundig zijn samengevoegd.

Een atlant is een monumentale, gebeeldhouwde mannenfiguur die fungeert als dragende kolom of pilaster voor het ondersteunen van architecturale elementen zoals entablementen, balkons of kroonlijsten.

Een centrale, vaak over meerdere verdiepingen doorlopende ruimte in een gebouw die doorgaans is voorzien van een glazen overkapping.

Een verhoging of lage muur direct boven de kroonlijst van een gebouw die dient om het dakvlak te maskeren of een extra, lage bovenverdieping te vormen.

Architecturale aanduiding voor elementen uit de regio rond Athene, in de bouwpraktijk specifiek gebruikt voor een geprofileerd zuilvoetstuk met afwisselend bolle en holle ringen.

Een architectonische of stedenbouwkundige compositie die is georganiseerd rondom een centrale, vaak symmetrische as.

Een azulejo is een geglazuurde, vaak polychroom beschilderde keramische wand- of vloertegel die als decoratieve en beschermende afwerking wordt toegepast in de architectuur.