Bouw Woordenboek

Een stenen of houten scheidingswand tussen het schip en het priesterkoor van een kerk, doorgaans uitgevoerd met een bovengelegen tribune voor zangers of lezingen.

Een prehistorische grafkamer opgebouwd uit grote, rechtopstaande stenen die een of meerdere horizontale dekstenen ondersteunen.

Een dom is een kerkgebouw dat fungeert als de zetel van een bisschop, of in bouwkundige zin een koepelvormige dakconstructie boven een ruimte.

Een domus is een vrijstaande of geschakelde stadswoning uit de Romeinse oudheid, specifiek ontworpen voor de huisvesting van de welgestelde bovenklasse.

Een donjon is een vrijstaande of in de ommuring opgenomen versterkte woontoren die fungeert als het zwaarste en meest defensieve onderdeel van een middeleeuwse versterking.

Een specifiek type bakstenen trapgevel uit Dordrecht, herkenbaar aan de overkragende bovenverdieping en rijk gedetailleerde rondbogen met traceringen boven de vensters.

De oudste en meest sobere van de drie klassieke Griekse bouworden, gekenmerkt door gedrongen zuilen zonder basement en een fries met afwisselend trigliefen en metopen.

Horizontale zone in het hoofdgestel van de Dorische orde, gekenmerkt door een ritmische afwisseling van trigliefen en metopen boven de architraaf.

De drakenstijl is een Noorse houtbouwstijl uit de periode 1880-1910, herkenbaar aan ornamentiek uit het Vikingtijdperk en constructieve elementen van middeleeuwse staafkerken.

Een driebeukige kerk is een kerkgebouw dat bestaat uit drie langgerekte, parallelle ruimtes (beuken), gescheiden door rijen zuilen of pilaren, waarbij de middelste beuk (middenschip of hoofdbeuk) meestal hoger en breder is dan de zijbeuken.

Een gevelopening voor een venster of deur die door middel van verticale stijlen, deelzuiltjes of muurdammen is opgedeeld in drie afzonderlijke, maar gekoppelde lichten.

Een drielobbige boog, ook wel drielobboog, klaverbladboog of driepasboog genoemd, is een boog die is opgebouwd uit drie cirkeldelen.