Bouw Woordenboek

Een bouwstijl geïnspireerd op traditionele, landelijke bouwwijzen, gekenmerkt door het gebruik van natuurlijke materialen, eenvoud en functionaliteit.

Een poorttoren is een torenconstructie die zich boven of naast een poort bevindt en meestal deel uitmaakt van een middeleeuws verdedigingswerk, zoals een stadsmuur, vesting of burcht.

Het postmodernisme in de architectuur is een stroming die zich vanaf de jaren 1960 ontwikkelde als reactie op het modernisme. Kenmerkend zijn onder andere eclectische elementen, het gebruik van kleur, ornamenten, en humoristische verwijzingen naar historische stijlen.

Proportie in de bouwkunde en architectuur verwijst naar de harmonieuze verhouding in grootte tussen de verschillende onderdelen van een gebouw en ten opzichte van het geheel.

Een pseudo-basiliek is een kerkgebouw met een middenschip en twee lagere zijbeuken, waarbij het middenschip echter geen lichtbeuk heeft.

Radiokoolstofdatering, of C14-datering, is een methode om de ouderdom van organisch materiaal te bepalen door de hoeveelheid radioactieve isotoop koolstof-14 (¹⁴C) te meten die nog in het materiaal aanwezig is.

Regionale architectuur is een bouwstijl die zich kenmerkt door het gebruik van lokale bouwtradities, -technieken en -materialen, vaak beïnvloed door het klimaat en de cultuur van een specifieke geografische regio.

Regionale bouwstijlen kenmerken zich door architectonische ontwerpen en bouwmethoden die specifiek zijn voor een bepaald geografisch gebied, beïnvloed door onder meer lokale materialen, klimaat en cultuur.

Een religieuze afscheiding is een bouwkundig element in religieuze gebouwen, vaak kerken, dat ruimtes zoals het schip en het koor scheidt, en naast een functionele ook een symbolische rol kan hebben.

Renaissance Revival, ook wel Neorenaissance genoemd, is een 19e-eeuwse architectuurstijl die elementen en motieven uit de oorspronkelijke Renaissance (ongeveer 1400-1600) opnieuw interpreteert en toepast.

Renaissance-architectuur is een Europese bouwstijl die opkwam rond 1400 in Italië, gekenmerkt door een bewuste herleving van elementen uit de klassieke Griekse en Romeinse architectuur, zoals symmetrie, proportie, harmonie, en het gebruik van klassieke bouworden.

Een renaissanceboog is een halfronde boog die typerend is voor de architectuur van de Renaissanceperiode.