Bouw Woordenboek

Een console is een uitkragend constructieonderdeel dat een horizontale of verticale belasting opvangt en deze direct overbrengt naar een verticale drager zoals een muur of kolom.

Een Russische kunst- en architectuurstroming uit de vroege twintigste eeuw die de nadruk legt op abstracte geometrie, industriële materialen en sociale functionaliteit.

Charles-Édouard Jeanneret-Gris (1887-1965), beter bekend als Le Corbusier, was een Zwitsers-Franse architect en stedenbouwkundige die de moderne architectuur fundamenteel transformeerde door het gebruik van gewapend beton en gestandaardiseerde ontwerpprincipes.

Een horizontale, vaak geprofileerde lijst of band die uit het gevelvlak steekt om de geleding van een gebouw te accentueren.

Een flauw hellende weg of pad dat op regelmatige afstanden wordt onderbroken door lage, brede dwarsbanden of treden om de begaanbaarheid voor mens en dier te verbeteren.

De Corintische orde is de meest decoratieve klassieke bouworde, gekenmerkt door slanke zuilen met kelkvormige kapitelen die zijn versierd met gestileerde acanthusbladeren en kleine voluten.

Het centrale hoofdvolume van een monumentaal gebouwcomplex, zoals een paleis of landhuis, waarin de voornaamste woon- en ontvangstvertrekken zijn ondergebracht.

Een cortile is een open binnenplaats binnen een gebouwencomplex, veelal omsloten door arcades en kenmerkend voor de Italiaanse renaissance-architectuur.

Een laat-negentiende-eeuwse bouwstijl gebaseerd op de Engelse landelijke architectuur, gekenmerkt door asymmetrie, steile dakvlakken en een ambachtelijk materiaalgebruik.

Een laatgotische gewelfconstructie waarbij de ribben in een asymmetrisch of onregelmatig patroon zijn gerangschikt, waardoor de visuele logica van de centrale as wordt doorbroken.

Een crepidoma is de getrapte, stenen onderbouw van een klassiek Grieks bouwwerk die fungeert als fundament en visuele sokkel voor de zuilenstructuur.

Een ondergrondse of deels verzonken gewelfde ruimte in een kerkgebouw, meestal gelegen onder het priesterkoor, die dient als grafkelder of bewaarplaats voor relieken.