Bouw Woordenboek

Een dijkdoorbraak is het bezwijken van een waterkering, waardoor water door de dijk stroomt en het achterliggende gebied overstroomt.

Dijken zijn kunstmatige aarden wallen die dienen ter bescherming tegen overstromingen vanuit waterlichamen, zoals rivieren, zeeën of meren. Ze worden aangelegd om het achterliggende land te vrijwaren van te hoog waterpeil en overstromingsgevaar.

Dijkerosie is het proces waarbij de bekleding van een dijk beschadigd raakt en materiaal wegspoelt door invloed van water, zoals golven of stroming.

De dijkkruin is het bovenste, horizontale of licht gebogen deel van een dijk dat primair dient als waterkering en vaak ook wordt gebruikt als weg of pad.

Dijkversterking omvat het geheel aan maatregelen om een dijk veiliger te maken tegen overstromingen en waterdruk, vaak door aanpassingen aan de constructie of het toevoegen van materialen.

De onderste rand van een dijk aan de buitenzijde waar het schuine talud overgaat in de natuurlijke waterbodem of het voorland.

Water verzadigd met een hoge concentratie zwevende stoffen en slib, of een jargonterm voor verzadigde, drassige bodemomstandigheden in veen- of kleigebieden.

Een dodebed is een in de grond geplaatste constructie, vaak een blok van beton of een ander materiaal, die dient als ankerpunt voor bijvoorbeeld een damwand of keerwand.

Een dok is een waterbouwkundig bekken of technische installatie bedoeld voor het gecontroleerd aanmeren, beladen of droogzetten van schepen buiten de invloed van het getij.

Het proces van het gecontroleerd verzamelen en afvoeren van overtollig grond- en oppervlaktewater via natuurlijke of kunstmatige systemen.

Een drainagebak is een bak die wordt toegepast voor het tijdelijk opvangen en/of bufferen van water, om vervolgens gecontroleerd te laten infiltreren of afvoeren.

Een drainagebuis is een geperforeerde buis, vaak van kunststof, die wordt gebruikt als onderdeel van een drainagesysteem om overtollig (grond)water af te voeren.