Bouw Woordenboek

Dijkbekleding is een beschermende laag op het talud van een dijk om erosie door water (golven, stroming, overslaand water) en weersinvloeden te voorkomen.

Een horizontaal of flauw hellend gedeelte in het talud van een dijk dat de helling onderbreekt en dient voor stabiliteit, onderhoud of waterkering.

Systeem van intensieve inspecties en observaties van waterkeringen door waterschappen om bij dreigend hoogwater of andere calamiteiten de structurele veiligheid te controleren.

Dijkbouw omvat het geheel van activiteiten gericht op het ontwerpen, aanleggen, versterken en onderhouden van waterkeringen zoals dijken, om land te beschermen tegen overstromingen.

Een dijkdoorbraak is het bezwijken van een waterkering, waardoor water door de dijk stroomt en het achterliggende gebied overstroomt.

Dijken zijn kunstmatige aarden wallen die dienen ter bescherming tegen overstromingen vanuit waterlichamen, zoals rivieren, zeeën of meren. Ze worden aangelegd om het achterliggende land te vrijwaren van te hoog waterpeil en overstromingsgevaar.

Dijkerosie is het proces waarbij de bekleding van een dijk beschadigd raakt en materiaal wegspoelt door invloed van water, zoals golven of stroming.

De dijkkruin is het bovenste, horizontale of licht gebogen deel van een dijk dat primair dient als waterkering en vaak ook wordt gebruikt als weg of pad.

Een dijklichaam is het aangelegde grondlichaam van een waterkering, bedoeld om water te keren of te reguleren.

Dijkversterking omvat het geheel aan maatregelen om een dijk veiliger te maken tegen overstromingen en waterdruk, vaak door aanpassingen aan de constructie of het toevoegen van materialen.

De onderste rand van een dijk aan de buitenzijde waar het schuine talud overgaat in de natuurlijke waterbodem of het voorland.

Water verzadigd met een hoge concentratie zwevende stoffen en slib, of een jargonterm voor verzadigde, drassige bodemomstandigheden in veen- of kleigebieden.