Bouw Woordenboek

Funderingstechniek omvat de methoden en technieken die worden toegepast om een stabiele en veilige basis te realiseren voor diverse bouwwerken.

Een funderingstype is de specifieke methode of techniek die wordt gebruikt om de belastingen van een gebouw of constructie over te dragen op de draagkrachtige ondergrond, afhankelijk van de bodemgesteldheid en het type bouwwerk.

Het versterken, stabiliseren of herstellen van een bestaande fundering om de draagkracht en stabiliteit van een gebouw te verbeteren.

Funderingsversterking is het proces waarbij een bestaande fundering wordt hersteld of verbeterd om de draagkracht te vergroten en structurele problemen te verhelpen.

Constructieve ingrepen aan een bestaande fundering met als doel de draagkracht te verhogen, zettingen te stoppen of de constructie geschikt te maken voor extra belasting.

Funderingsverzakking is het ongelijkmatig dalen van de fundering van een bouwwerk, waardoor de constructie niet langer voldoende wordt gedragen.

Het funderingsvlak is het oppervlak waarop de fundering rust en de belasting van de constructie overdraagt naar de ondergrond.

Een funderingsvoet is een verbreed deel van een fundering, vaak van beton of metselwerk, dat dient om de belasting van een constructie over een groter oppervlak van de draagkrachtige ondergrond te verdelen.

Funderingswerk omvat alle werkzaamheden gericht op het aanbrengen van de fundering, de constructie die het gewicht en de krachten van een bouwwerk overdraagt op de draagkrachtige ondergrond.

Funderingszakking is het geleidelijk naar beneden zakken van een fundering, vaak veroorzaakt door een zwakke bodem, veranderingen in de grondwaterstand of een inadequate funderingsconstructie.

Funderingszand, ook bekend als ophoogzand, is een type zand dat wordt gebruikt voor het ophogen, opvullen en egaliseren van oppervlakken ter voorbereiding op bestrating of bouwactiviteiten, en dient als een stevige onderlaag die voldoende draagkracht biedt.

Een funderingszool is een onderdeel van een fundering op staal, bestaande uit een verbrede strook of plaat, meestal van beton, die de last van een constructie overdraagt op de direct onderliggende draagkrachtige grond.