Bouw Woordenboek

Kenmerken van het buitenoppervlak van een materiaal die van invloed zijn op de esthetiek, functionaliteit en duurzaamheid ervan.

Oppervlaktebehandeling is een proces waarbij het oppervlak van een materiaal wordt aangepast om de eigenschappen te verbeteren of het uiterlijk te verfraaien.

In de bouw is een oppervlakteberekening het bepalen van de grootte van een gebied of ruimte, uitgedrukt in vierkante meters (m²) of een andere relevante eenheid, vaak volgens specifieke normen zoals NEN 2580.

Oppervlaktedroging is het proces waarbij het buitenste laagje van een materiaal, zoals verf of pleisterwerk, sneller droogt dan de dieper gelegen delen, vaak veroorzaakt door omgevingsfactoren zoals temperatuur en ventilatie.

De oppervlaktekwaliteit in de bouw verwijst naar de mate waarin een oppervlak van een bouwmateriaal of constructiedeel voldoet aan gestelde eisen, met name op het gebied van uiterlijk, textuur en de afwezigheid van onvolkomenheden.

Een oppervlaktemaat is een eenheid die wordt gebruikt om de grootte van een tweedimensionaal vlak of gebied uit te drukken, vaak in vierkante eenheden zoals vierkante meters (m²).

Oppervlaktemeting in de bouw is het bepalen en vastleggen van de afmetingen en diverse soorten vloeroppervlakten van gebouwen, ruimtes of terreinen, conform vastgelegde normen zoals NEN 2580.

Oppervlakteruwheid beschrijft de fijne oneffenheden en afwijkingen op het oppervlak van een materiaal.

De oppervlaktestructuur van een bouwkundig materiaal of element beschrijft de waarneembare textuur, het reliëf of patroon van het oppervlak.

Oppervlaktewater is al het water dat zich aan de oppervlakte van de aarde bevindt, zoals in rivieren, meren, kanalen en sloten.

In de bouwkunde verwijst 'oppotting' naar het vasthouden van vocht in een constructie, vaak door onvoldoende afwatering of ventilatie.

Een oprijlaan is een weg die toegang biedt vanaf de openbare weg tot een woning, gebouw of landgoed, en maakt doorgaans deel uit van het perceel zelf.