Bouw Woordenboek

Niet-dragende wanden die worden toegepast om ruimtes binnen een gebouw van elkaar te scheiden.

Een scheidingszone is een gebied of element dat dient als afbakening tussen verschillende zones, functies of gebieden, zowel binnen gebouwen, in stedenbouw als in de buitenruimte.

Een historische bouwwijze waarbij een dragend houten geraamte van stijlen en balken de constructieve basis vormt, die vervolgens wordt opgevuld met niet-dragende materialen.

Schelpbeton is een type beton waarbij schelpen, vaak vergruisd tot schelpenzand of grit, worden gebruikt als toeslagmateriaal ter vervanging van (een deel van) het traditionele zand of grind.

Schelpen zijn de uitwendige kalkskeletten van weekdieren die worden toegepast in de bouw, voornamelijk als isolatiemateriaal en soms als toeslagmateriaal in beton of voor halfverhardingen.

Een schelpenpad is een pad of wegbedekking waarbij schelpen worden gebruikt als halfverhardingsmateriaal. Het is een natuurproduct en kan gebruikt worden voor looppaden, fietspaden, opritten en parkeerplaatsen.

Schelpkalk is luchthardende kalk die wordt gewonnen door zeeschelpen te branden bij hoge temperaturen en vervolgens te blussen.

Schelpkalkmortel is een kalkhoudende mortel waarbij de kalk oorspronkelijk afkomstig was van schelpen die gebrand en geblust werden, vermengd met zand en water.

Schelpsteen is een bouwmateriaal dat vervaardigd wordt uit samengeperste schelpen.

Een schelptrap is een ronde trap waarvan de treden bevestigd zijn aan een centrale spil of kolom en die zich spiraalsgewijs omhoog of omlaag beweegt.

Scheluw betekent dat een vlak of een constructie-onderdeel gedraaid of verwrongen is, waardoor de tegenover elkaar liggende randen of zijden niet in één plat vlak liggen.

Een scheluwe trede is een trede in een trap die niet evenwijdig is aan de andere treden, vaak als onderdeel van een draaiing in de trap.