Bouw Woordenboek

De R-waarde, ook bekend als warmteweerstand, geeft het warmte-isolerend vermogen van een materiaallaag aan.

Een kozijn is een raamwerk, meestal gemaakt van hout, metaal of kunststof, waarin een deur, raam of ander element geplaatst kan worden om een ingangs- of lichtopening te vormen.

Een raamblok kan verschillende betekenissen hebben in de bouw en aanverwante sectoren, variërend van een klein blokje dat gebruikt wordt bij het plaatsen van glas in een kozijn tot een onderdeel van hang- en sluitwerk voor raambeveiliging of zelfs een bouwkundig element in een stedenbouwkundige context.

Een raamdorpelsteen is een speciaal gevormde tegel, vaak hardgebakken en geglazuurd, die onder de onderdorpel van een buitenkozijn wordt geplaatst om te functioneren als lekdorpel en zo de gevel te beschermen tegen water.

Raamgewicht kan verwijzen naar het contragewicht dat bij traditionele schuiframen wordt gebruikt om het raamvlak in balans te houden, of naar het totale gewicht van een raamconstructie bestaande uit het kozijn, het glas en het hang- en sluitwerk.

Een raamprofiel is een geprofileerde staaf of lijst die de omtrek van een raamkozijn of een beweegbaar raam vormt en waarin het glas wordt geplaatst.

Een grove mortel op basis van gips, kalk of cement die in dikke lagen wordt aangebracht om ruwe of scheve wanden en plafonds vlak en te lood te maken.

Rachels zijn houten (of soms metalen) latten die worden gebruikt om een regelwerk te vormen waarop diverse bouwmaterialen, zoals gipsplaten of schroten, bevestigd kunnen worden aan wanden of plafonds.

Radiaal gezaagd hout, ook wel zuiver kwartiers gezaagd of rift gezaagd genoemd, is hout waarbij de jaarringen nagenoeg loodrecht op het oppervlak van de plank staan.

Hout waarbij de groeiringen van de boomstam nagenoeg loodrecht op het breedtevlak van de plank staan.

Een radiaalsteen is een baksteen of steen met een trapezium- of taartpuntvorm, speciaal gemaakt voor het metselen van ronde constructies zoals schoorstenen.

Radioactief verval is een natuurkundig proces waarbij een instabiele atoomkern spontaan verandert en energie uitzendt in de vorm van ioniserende straling, zoals alfa-, bèta- of gammastraling, om een stabielere toestand te bereiken.