Bouw Woordenboek

Een verticale meetlat met een nauwkeurige schaalverdeling, essentieel voor het bepalen van hoogtes en afstanden in combinatie met een waterpasinstrument of theodoliet.

Kleine, solitaire opstallen op een begraafplaats of bij een zorginstelling bestemd voor het tijdelijk opbergen of opbaren van lichamen voorafgaand aan de begrafenis.

Een vrijstaand bijgebouw, veelal op een boerenerf, specifiek ontworpen voor het veilig huisvesten van een houtgestookte bakoven.

Een baptisterium, ook wel doopkapel genoemd, is een bouwwerk of ruimte, vaak losstaand van de kerk, specifiek bedoeld voor het toedienen van het doopsel en waarin een doopvont is geplaatst.

Een barbacane is een versterkt buitenwerk, vaak bij een poort of brug, ter verdediging van de toegang tot een vesting, stad of kasteel.

Een Europese stijlperiode in de architectuur en kunst (ca. 1575-1750) die wordt gekenmerkt door dynamische vormen, rijke ornamentiek en een dramatisch spel met licht en schaduw.

Een beeldhouwtechniek of ornamentvorm waarbij de voorstelling slechts over een geringe diepte buiten het vlakke achtervlak uitsteekt.

Een basiliek is een langwerpig gebouw met een verhoogd middenschip dat via een lichtbeuk boven de zijbeuken daglicht ontvangt, of een door de paus toegekende eretitel aan een kerkgebouw.

Een bastei is een robuuste, lage verdedigingstoren met een halfrond of hoefijzervormig grondplan, specifiek ontworpen als opstelplaats voor zwaar geschut binnen een vestingmuur.

Een bastion is een uitspringend, doorgaans vijfhoekig verdedigingswerk in een vestingwal dat is ontworpen om de naburige wallen en grachten met flankerend vuur te bestrijken.

De invloedrijke Duitse academie (1919-1933) die de scheiding tussen kunst, ambacht en industrie ophief en de basis legde voor de moderne, functionele architectuur.

Het Bauhaus-gebouw in Dessau is een icoon van het modernisme, ontworpen door Walter Gropius, dat in 1926 werd geopend en diende als schoolgebouw voor de Bauhaus-school voor kunst, design en architectuur.