Bouw Woordenboek

De geometrische vormgeving van de bovenste afsluiting van een gebouw, bepaald door de plattegrond, de gewenste gebruiksruimte en constructieve vereisten.

Een daliebult is een kleinschalige, middeleeuwse terreinverhoging in veengebieden die is ontstaan door de lokale winning van onderliggende kalkrijke klei voor bodemverbetering.

Architectuurstroming die breekt met traditionele eenheid en stabiliteit door gebruik te maken van fragmentatie, non-lineaire vormen en schijnbare onlogica in de constructie.

De Delftse School is een traditionalistische stroming in de Nederlandse architectuur (circa 1925-1955) die de nadruk legt op baksteengebruik, sobere vormentaal en ambachtelijke tradities.

Wetenschappelijke dateringsmethode waarbij de kapdatum van hout wordt vastgesteld door de specifieke patronen van jaarringen te analyseren en te vergelijken met referentiekalenders.

Een piramidevormige beëindiging of ornament met meerdere facetten, toegepast op palen, gevels of sluitstenen voor decoratieve doeleinden en waterafvoer.

Architecturale term die verwijst naar de bouwstijl uit de tijd van keizer Diocletianus, specifiek naar het halfronde thermenvenster dat door twee verticale stijlen in drie segmenten is verdeeld.

Dodekop is een pigment, voornamelijk op basis van ijzeroxiden, dat wordt gebruikt als kleurstof in verven en andere toepassingen in de bouw en restauratie.

Een dodemansbed is een constructie die dient om de reactiekrachten op te vangen die ontstaan bij het persen van leidingen of tunnels door de grond.

Een vaak vrijstaand, torenvormig stenen bouwwerk op een begraafplaats voorzien van een lichtopening bovenin voor het branden van een religieus of symbolisch vuur.

Een stenen of houten scheidingswand tussen het schip en het priesterkoor van een kerk, doorgaans uitgevoerd met een bovengelegen tribune voor zangers of lezingen.

Een prehistorische grafkamer opgebouwd uit grote, rechtopstaande stenen die een of meerdere horizontale dekstenen ondersteunen.