Bouw Woordenboek

Een kleine, vaak laaggeplaatste opening in de muur van een middeleeuwse kerk die vanaf de buitenzijde of vanuit een zijkapel een direct zicht biedt op het hoofdaltaar.

Een woningtype waarbij één zijgevel fysiek verbonden is met een belendend gebouw, terwijl de tegenoverliggende zijgevel vrijstaand blijft.

Een hallehuisboerderij is een traditioneel boerderijtype waarbij woon- en bedrijfsgedeelte zich onder één dak bevinden.

Een driebeukig boerderijtype waarbij de kapconstructie rust op een houtskelet van ankerbalkgebinten, wat resulteert in een brede centrale deel en twee smalle zijbeuken.

Een kerkgebouw waarbij de zijbeuken ongeveer dezelfde hoogte hebben als de middenbeuk, waardoor een lichtbeuk in het middenschip ontbreekt.

Een halsgevel is een bakstenen geveltop gekenmerkt door een rechthoekig opgemetseld middendeel dat aan beide zijden wordt geflankeerd door decoratieve klauw- of vleugelstukken.

Een halsgevel is een type topgevel, vaak toegepast bij smalle huizen, waarbij het middendeel recht omhoog doorloopt en aan weerszijden wordt geflankeerd door klauw- of vleugelstukken.

De hangnis is de onderste afsluiting van een gemetseld rookkanaal die wordt gedragen door uitkragende, gemetselde consoles, ook wel wangen genoemd.

Een beeldhouw- of decoratietechniek waarbij de voorstelling voor meer dan de helft van haar natuurlijke volume uit het vlak naar voren treedt, vaak met nagenoeg vrijstaande elementen.

Het structureel wijzigen van de gebruiksfunctie van een bestaand bouwwerk om de economische en maatschappelijke levensduur te verlengen.

Een herenboerderij is oorspronkelijk een grootschalig landbouwbedrijf met een aanzienlijk stenen hoofdgebouw, dat diende als woonhuis voor de eigenaar en tevens functionele agrarische bijgebouwen omvatte.

Een naar onderen toe smaller wordende vierkante of rechthoekige pijler bekroond met een buste of hoofd, historisch gebruikt als grenspaal of decoratief element.