Bouw Woordenboek

Een kerk, of kerkgebouw, is een gebouw dat specifiek bedoeld is als plaats waar christenen hun godsdienstoefeningen houden.

De kerkhofproef is een methode om de natuurlijke duurzaamheid van hout te bepalen door staken hout deels in de grond te plaatsen en periodiek te beoordelen op aantasting.

Een kerkkelder is een ondergrondse ruimte onder een kerkgebouw die verschillende functies kan hebben, zoals opslag, begraafplaats of als bouwkundig element ter ondersteuning van de constructie.

Een gegoten metalen luid- of slagwerkinstrument, meestal van brons, dat in een klokkenstoel binnen een (kerk)toren hangt voor het aangeven van tijd of religieuze momenten.

Een kerkkoepel is een koepelvormige overkapping die wordt toegepast in kerkgebouwen, vaak boven het centrale deel van de kerk, zoals de viering of het schip.

Een kerkmeubel is een meubelstuk dat specifiek is ontworpen en bedoeld voor gebruik in een kerkgebouw.

Een kerkraam is een venster in een kerkgebouw, dat al dan niet gebrandschilderd is.

Een kerkschatkamer is een ruimte, vaak in een katholieke kerk, waar waardevolle liturgische voorwerpen en andere historische objecten worden bewaard en soms tentoongesteld.

Een kerktoren is een hoog opgaand bouwwerk dat bij een kerkgebouw behoort en primair dient om het geluid van de luidklokken ver te laten dragen.

Een kernboor is een hol boorgereedschap dat speciaal is ontworpen om cilindrische gaten te maken in harde materialen door alleen de omtrek van het gat te snijden.

Een kernboormachine is een specifiek type boorgereedschap dat met een holle boorkroon cirkelvormige gaten snijdt in harde substraten, waarbij de kern van het materiaal intact blijft.

Een kerncentrale is een installatie waar elektriciteit wordt opgewekt door middel van kernsplijting, waarbij de vrijgekomen warmte wordt omgezet in stoom om turbines aan te drijven.