Bouw Woordenboek

Veranderbaarheid in de bouw verwijst naar het vermogen van een gebouw om gedurende de levensduur aangepast te kunnen worden aan veranderende eisen, functies of omstandigheden, bij voorkeur zonder ingrijpende verbouwingen.

Verankeren in de bouw is het stevig bevestigen van constructieonderdelen aan elkaar of aan een dragend element om stabiliteit en overdracht van krachten te verzekeren.

Verankering is het proces waarbij een object of constructiedeel stevig wordt bevestigd aan een ondergrond of ander bouwelement om stabiliteit en veiligheid te waarborgen.

Een verankeringsanker, of kortweg anker, is een bevestigingselement dat wordt gebruikt om constructiedelen veilig en stabiel aan een ondergrond zoals beton of metselwerk te bevestigen.

Een verankeringsgat is een gat dat wordt gemaakt in een bouwmateriaal, zoals beton of steen, om een anker of ander bevestigingsmiddel in te plaatsen voor een stevige verbinding.

Technieken en systemen die worden gebruikt om bouwelementen, zoals muren, kolommen en balken, stevig te bevestigen aan de onderliggende constructie of aan elkaar om stabiliteit te waarborgen.

Verankeringsmiddelen zijn elementen die worden gebruikt om verschillende onderdelen van een constructie stevig en veilig aan elkaar of aan de ondergrond te bevestigen.

Een verankeringsplaat is een plaat, vaak van staal, die dient als bevestigingspunt voor constructies om deze te verbinden met een ondergrond of andere bouwdelen.

Een verankeringspunt is een bevestigingspunt in een constructie dat dient om krachten veilig over te brengen naar een dragend element.

Een verankeringssysteem omvat componenten zoals ankers en bevestigingsmaterialen die worden gebruikt om bouwelementen of constructies stevig te verbinden met de ondergrond, een vloer of een muur om stabiliteit en weerstand tegen belastingen te waarborgen.

Een verankeringstaaf is een staaf, vaak van roestvrij staal, gebruikt voor het stevig verbinden van constructiedelen aan elkaar of aan de ondergrond.

In de bouwkunde verwijst 'verband' naar de wijze waarop bouwdelen, zoals stenen of platen, ten opzichte van elkaar worden geplaatst om een stabiele constructie te vormen en doorgaande naden te voorkomen.