Bouw Woordenboek

Beeldhouwkundige weergave waarbij de figuren voor meer dan de helft van hun natuurlijke volume uit het achtergrondvlak naar voren treden.

Een hooiberg is een vrijstaand agrarisch bouwwerk met één of meerdere staanders (roeden) en een in hoogte verstelbaar dak, oorspronkelijk bedoeld voor de opslag van hooi, stro of graanschoven.

Een hooihuis, ook wel kaakberg genoemd, is een type gesloten hooiberg of schuur met een vierkante plattegrond en een vast tent- of piramidedak, voornamelijk voorkomend in Noord-Holland.

Houtsnijwerk is een ambachtelijke techniek waarbij hout met speciaal gereedschap wordt bewerkt om vormen, patronen of reliëfs te creëren.

Huien is een verouderde term die verwijst naar het handmatig heien van palen.

Een hunebed, ook wel dolmen genoemd, is een prehistorische grafkamer of begraafplaats uit het Neolithicum, opgebouwd uit grote zwerfstenen, ook wel megalieten genaamd, die als draagstenen en dekstenen zijn geplaatst.

Een hypocaustum is een oud Romeins systeem voor centrale verwarming dat warme lucht onder de vloer en soms ook door de muren van een gebouw circuleert.

Een hypostyle zaal is een ruimte waarvan het dak wordt gedragen door een groot aantal zuilen of pijlers.

Het hypotrachelion is de hals van een klassieke zuil, specifiek bij de Dorische orde, gelegen direct onder het kapiteel, boven de schacht.

Een iconostase is een wand, vaak rijkelijk versierd met iconen, die in oosters-orthodoxe kerken het altaar of heiligdom fysiek en symbolisch scheidt van het schip van de kerk, waar de gelovigen zich bevinden.

Een Iers kruis, ook bekend als Keltisch kruis, is een kruis met een cirkel rond het snijvlak van de verticale paal en de horizontale balk.

Een imbrex is een halfronde, vaak enigszins taps toelopende Romeinse dakpan die wordt gebruikt om de naden tussen platte daktegels (tegulae) af te dekken, waardoor een waterdichte dakbedekking ontstaat.