Bouw Woordenboek

De verzamelnaam voor alle bouwmethodieken waarbij glas een integraal onderdeel vormt van de gebouwschil of de interne draagstructuur van een bouwwerk.

Gereedschap met een geharde punt of mechanische drukfunctie, specifiek ontworpen om de oppervlaktespanning van glas te doorbreken voor een gecontroleerde breuk of geforceerde toegang.

Een glasconstructie is een bouwkundige structuur of element waarbij glas, al dan niet in combinatie met andere materialen, wordt toegepast om transparante of lichtdoorlatende bouwdelen te realiseren, zoals gevels, daken of binnenwanden.

Glascorrosie is een onomkeerbare chemische verandering van het glasoppervlak, waarbij door uitloging of etsing een blijvende doffe waas, strepen of putjes ontstaan.

Een glasdak is een dakconstructie die, veelal met een helling, bestaat uit glaspanelen om daglicht toe te laten en bescherming te bieden tegen weersinvloeden.

Glasdegradatie is de aantasting van het glasoppervlak, vaak door chemische reacties met stoffen uit de omgeving, wat leidt tot een verlies van helderheid en gladheid.

Een deur waarvan het deurblad geheel of grotendeels uit glas bestaat, al dan niet gevat in een omlijsting van hout, metaal of kunststof.

De bouwfase waarin alle beglazing in de gevel- en dakopeningen is gemonteerd, waardoor het casco wind- en waterdicht is afgesloten van de buitenlucht.

Glasgeleiders zijn onderdelen die gebruikt worden om glazen panelen, zoals bij schuifdeuren of balustrades, te positioneren en te geleiden.

Een glasgevel is een niet-dragende gevel die voornamelijk uit glas bestaat en als afscheiding dient tussen het interieur en exterieur van een gebouw.

Een glashaker is een haakje, vaak van metaal of aluminium, dat wordt gebruikt om glasplaten in bijvoorbeeld een tuinkas 'dakpansgewijs' te bevestigen.

Verzamelnaam voor thermische en akoestische isolatiematerialen vervaardigd uit (gerecycled) glas, variërend van minerale wol en cellulair glas tot hoogrendementsbeglazing.